Czym jest poriomania?

Oddalanie się nieletnich z palcowe opiekuńczych czy resocjalizacyjnych jest zjawiskiem powszechnym, przy czym często uwarunkowanym odmiennymi powódkami i czynnikami.  

Lipkowski jako jedną z form ucieczek ucieczki patologiczne, tzw.  poriomanię. Może ona być objawem lub formą epilepsji, ponadto może być symptomem różnych innych anomalii psychicznych i psychofizycznych. Ucieczki, które wydają się być nieumotywowane, niezaplanowane, bezcelowe występują także w przypadkach szczególnej postaci psychopatii, histerii, schizofrenii.

Etiologii poriomanii można więc dopatrywać się w zjawiskach organicznych, w zaburzeniach lub zjawiskach psychogennych. Piromania i ucieczki pozbawione pozornie uświadomionej motywacji nie są samoistną jednostką chorobową, lecz przejawem psychoreaktywnym lub organoreaktywnym na niekorzystne warunki środowiskowe. Najrzadziej występują ucieczki uwarunkowane zmianami organicznymi. Aczkolwiek mogą one wystąpić już u dzieci w wieku 3-5 lat, częściej jednak dotyczą dzieci w wieku 13-15 lat, rzadko są to dziewczynki, jeżeli już, to występują w okresie dojrzewania i są rezultatem przezywanych nastrojów pesymistycznych i przygnębienia.Natomiast ucieczki bez określonego, świadomego motywy występują dość często. Nie są one jednak spowodowane wyłącznie czynnikami chorobowymi, na ogół wpływ na podjęcie decyzji o ucieczce wywierają niesprzyjające warunki środowiskowe. W tym przypadku ucieczki są przejawem protestu wobec tych warunków lub reakcja lęku i niepokoju na nie.

Po sposobie dokonania ucieczki, także po zachowaniu podczas ucieczki można poznać jakie były główne przyczyny ucieczki.

Najważniejsza jest więc dobre rozeznanie i prawidłowa diagnoza przyczyn i motywów działania wychowanków. Jednak nie zawsze jest to możliwe, ponieważ wychowankowie nie koniecznie muszą znać swoje motywy, zwłaszcza gdy motywacja jest zależna od podświadomych reminiscencji wczesnych przeżyć. Podobne zjawisko występuje u wychowanków bezwolnych, łatwo ulegających presji rówieśników. Wszelkie naciski na takiego wychowanka mogą spowodować tylko uzyskanie niewiarygodnych danych. Dlatego autor postuluje poszukiwanie odpowiedzi w środowisku,  w którym dziecko przebywało i z którego uciekło, w interesującym mnie zagadnieniu jest to zakład wychowawczy. W tym celu pomocne może być przeprowadzenie badan socjometrycznych.Wszelki działania resocjalizacyjne w stosunku do uciekinierów   opracowuje się biorą pod uwagę przyczyny i motywy, a nie objawy (Lipkowski, 1980, s. 164-168).