Warning: include(//wp-includes/SimplePie/inc.php): failed to open stream: No such file or directory in /wp-config.php on line 2

Warning: include(//wp-includes/SimplePie/inc.php): failed to open stream: No such file or directory in /wp-config.php on line 2

Warning: include(): Failed opening '//wp-includes/SimplePie/inc.php' for inclusion (include_path='.:/:/usr/local/php56/lib/pear') in /wp-config.php on line 2
Depresja poporodowa – Niedostosowani.pl

Depresja poporodowa

Kobiety mogą doświadczać różnych zaburzeń przypominających stany depresyjne. Dotyczy do chwil na krótko przed menstruacją, po urodzeniu dziecka czy w okresie menopauzy.

Wyżej wymienione sytuacje łączy spadek hormonu – estrogenu, który okazuje się być niezbędnym dla utrzymania kobiecego pozytywnego nastroju.
Okres poporodowy jest szczególnym momentem, w którym u młodych mam obserwuje się różne stany psychicznie, które często rozpoznawane są jako jedno z zaburzeń. Czy można im zapobiec? Raczej jedynie zmniejszyć ryzyko ich wystąpienia. Przyczyn depresji poporodowej jest bowiem wiele (wcześniej wspomniane zmiany hormonalne w czasie ciąży, porodu i połogu oraz stres związany z nową sytuacją i fizyczne wyczerpanie).

Zwiększone ryzyko występuje także u kobiet, które już przechodziły depresję albo pochodzą z rodziny „obciążonej” chorobą, a także u tych które nie radzą sobie w prawidłowy sposób z odczuwanym stresem i nowymi sytuacjami.

Poniżej przedstawiono trzy odrębne zjawiska rozpoznawane jako depresja poporodowa.

  1. Poporodowe przygnębienie – mówi, o tym, że kobieta po urodzeniu dziecka przeżywa stany obniżonego nastroju. Staje się wówczas płaczliwa, przygnębiona, czasami zalękniona, traci apetyt. Takiemu samopoczuciu towarzyszy przekonanie o własnej bezradności, małej dyspozycyjności i bezsilności w sprawowaniu opieki na nowonarodzonym. Już po kilku dniach, gdy w organizmie kobiety dojdzie do wyrównania poziomu estrogenu i progesteronu, następuje poprawa samopoczucia i możliwości cieszenia się macierzyństwem.
  2. Depresja poporodowa – pojawia się zwykle od 2 do 12 miesięcy po porodzie. Objawy depresji poporodowej często mylone są z baby bluesem, który jest bardziej naturalnym stanem po urodzeniu dziecka. Może objawić się w postaci albo pojedynczego epizodu, albo wręcz uporczywie nawracającego zaburzenia depresyjnego. Cały stan psychofizyczny cierpiącej spełnia wówczas kryteria wielkiej depresji (czyli objawów utrzymujących się co najmniej dwa tygodnie, które dotyczą różnych sfer funkcjonowania). Obniżonemu nastrojowi towarzyszą zaburzenia zarówno w sferze relacji społecznych, motywacji oraz zaburzeń rytmu biologicznego a dodatkowo liczne objawy somatyczne. I tak objawy dotyczące ciała mówią o bezsenności, ubytku lub znacznym wzroście masy ciała, zmniejszonym popędzie seksualnego, ciągłym przemęczeniu, spowolnieniu podczas wykonywania różnych czynności. Objawy emocjonalne to zaniżona samoocena, obniżenie nastroju, zwiększona płaczliwość młodej matki, jej rozdrażnienie, bierność, spadek zainteresowań, stany lękowe oraz depresja maskowana. Objawy poznawcze związane są z poczuciem odrealnienia, ograniczonego kontaktu z rzeczywistością, kłopotami z koncentracją uwagi, powolnym tempem pracy i myślenia. Dodatkowo wymienia się także te związane z relacją z samym dzieckiem, czyli lęk dotyczący braku kompetencji wychowawczych, braku umiejętności zajmowania się dzieckiem, przesadne zamartwianie się o stan zdrowia dziecka, które jest zdrowe, osłabienie więzi z dzieckiem, obsesyjne myśli dotyczące skrzywdzenia dziecka mogące prowadzić do określonych zamiarów.
  3. Psychotyczna depresja poporodowa – wszelkim zaburzeniom nastroju towarzyszą tu urojenia i halucynacje na temat własnego dziecka („dziecko jest demonem, czy wcieleniem zła”). Powoduje to, że matka zachowuje się w sposób niebezpieczny dla noworodka.

Bibliografia:
Cierpiałkowska L., (2009), Psychopatologia, Wydawnictwo naukowe Scholar
Koszewska I., (2010), O depresji w ciąży i po porodzie, Wydawnictwo Lekarskie PZWL
Morawska A., (2016), Depresja poporodowa, Wydawnictwo Świat Książki