Warning: include(//wp-includes/SimplePie/inc.php): failed to open stream: No such file or directory in /wp-config.php on line 2

Warning: include(//wp-includes/SimplePie/inc.php): failed to open stream: No such file or directory in /wp-config.php on line 2

Warning: include(): Failed opening '//wp-includes/SimplePie/inc.php' for inclusion (include_path='.:/:/usr/local/php56/lib/pear') in /wp-config.php on line 2
Narkomania a problem AIDS. – Niedostosowani.pl

Narkomania a problem AIDS.

Wśród wielu zagrożeń gnębiących współczesna cywilizację – poza alkoholem i narkomanią- na pierwszy plan wysuwa się obecnie problematyka zjawiska AIDS.  

AIDS jest chorobą zakaźną wywołaną przez wirusa HIV, który powoduje ciężkie zaburzenia w systemie odpornościowym prowadzące do różnych zakażeń drobnoustrojami lub rozwoju różnych nowotworów 1. Osoby odurzające (zwłaszcza zażywające środki dożylne) stanowią grupę o dużym stopniu ryzyka. W tej populacji wirus HIV rozpowszechnia się najszybciej (poprzez zakażoną krew na strzykawkach i igłach używanych wielokrotnie, dodatkowo towarzyszącą prostytucję hetero- i homoseksualną), podobnie jak same zachorowania na AIDS (wyjątkowo osłabiony układ odpornościowy).

Pierwszy przypadek zakażenia wśród polskich narkomanów stwierdzono w sierpniu 1988 po przeprowadzeniu ok. 3 tyś badań. Szacuje się, że wśród populacji zarejestrowanych narkomanów kraju osoby zarażone stanowią 10-15%, a większych miastach odsetek ten dochodzi do 20-30%.

AIDS jest skrótem angielskiej nazwy choroby i znaczy Acguired Immune Deficiency Syndrome – „zespół nabytego upośledzenia odporności”. Dotychczas nie ma całkowitej pewności skąd się ta choroba wzięła. Pewne poszlaki wskazują na Afrykę jako pierwotne źródło wirusa HIV, który mógł być stamtąd przeniesiony do Stanów Zjednoczonych i innych krajów Europy.

Od 1990 roku obserwuje się stały wzrost liczby nosicieli HIV i chorych na AIDS więźniów.2 Mimo ograniczenia dostępu do informacji umożliwiających identyfikację nosiciela tego wirusa (od 1998 roku skazany musi wyrazić zgodę na badanie na obecność HIV) szacuje się, że przez zakłady karne przewija się rocznie około 1500 osób zarażonych wirusem HIV. Spośród grup tzw. zwiększonego ryzyka zarażenia tą chorobą skazani uzależnieni od środków odurzających lub psychotropowych stanowią najliczniejszą kategorię.3 Ryzyko zakażenia HIV wśród osób uzależnionych od substancji psychoaktywnych związane jest z dożylnym przyjmowaniem narkotyku. W przypadku skazanych niebezpieczeństwo zarażenia tą drogą jest, ze wspomnianych wcześniej względów, zwielokrotnione.

W celu ograniczenia zakażeń HIV wśród narkomanów Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej w porozumieniu z Głównym Inspektoratem Sanitarnym, Instytutem Psychiatrii i Neurologii w Warszawie oraz z Instytutem Wenerologii, wykorzystując doświadczenia innych krajów oraz zalecenia WHO, wprowadziło już w marcu 1989 r. specjalny program zapobiegawczy skierowany do tej populacji. Program ten opiera się na dwóch przesłankach: nie należy tworzyć odrębnych placówek dla osób zakażonych i każdego narkomana należy traktować jak nosiciela (faktycznego i potencjalnego). Związku z tym wszystkie placówki stacjonarne dla osób odurzających się są zobowiązane do przyjmowania nosicieli od 1 stycznia 1990.4

W Polsce od chwili ujawnienia pierwszych przypadków AIDS wśród skazanych administracja penitencjarna podjęła zdecydowane działania celem ograniczenia rozwoju tego wirusa.

Jednocześnie podjęto próby wypracowania modelu postępowania ze skazanymi dotkniętymi tą chorobą. W szerokim zakresie zorganizowano szkolenia pracowników więziennictwa w zakresie diagnozy, profilaktyki i leczenia osadzonych podejrzanych o nosicielstwo HIV.

Uzależnieni – nosiciela wirusa HIV wymagają bardzo kosztownego leczenia zapobiegawczego po wystąpieniu objawów AIDS lub schorzeń pokrewnych. Istotne jest, więc zabezpieczenie odpowiednich środków finansowych na ten cel w budżecie więziennictwa. Pozytywne rokowania na przyszłość w tym zakresie stwarza umowa zawarta z Krajowym Centrum ds. AIDS w 2001 roku, dzięki której do zakładów karnych będą trafiać corocznie leki retrowirusowe o wartości kilku milionów złotych.

Personel penitencjarny zatrudniony w wyspecjalizowanych placówkach odwykowych legitymuje się na ogół wysokim przygotowaniem zawodowym w zakresie profilaktyki, diagnozowania, leczenia oraz resocjalizacji skazanych – narkomanów. Biorąc pod uwagę możliwość niewykrycia uzależnienia w trakcie badań wstępnych i procesu klasyfikacyjnego postuluję się objęcie specjalistycznym przeszkoleniem wszystkich pracowników więziennictwa mogących wchodzić w interakcje z narkomanami.

Niejednokrotnie podkreśla się potrzebę nawiązywania przez zakłady kontaktów oraz korzystania z doświadczeń i pomocy pozawięziennych placówek zajmujących się profesjonalnie działalnością antynarkotykową.5 Wsparcie ze strony tych instytucji jest niezbędne nie tylko w trakcie izolacji więziennej, ale również w ramach opieki postpenitencjarnej udzielanej narkomanom zwalnianym z zakładów karnych. Zapewnienie im kurateli po wyjściu z więzienia jest koniecznością ze względu na wyobcowanie społeczne i niezaradność życiową narkomanów oraz poważne zagrożenie powrotami narkotyzowania się (tzw. recydywa dla narkomanów).

Bardzo ważne dla kwestii jest wyjaśnienie wątpliwości – na tle uregulowań nowej ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 1997 r. – dopuszczalności pewnych form zmniejszania szkód, dotyczących problemu zarażeń wirusem HIV wśród narkomanów. Chodzi tutaj o takie działanie zapobiegawcze jak np. programy rozdawania osobom uzależnionym sterylnych strzykawek i igieł oraz ich wymiany, organizowanie tzw. pomieszczeń higienicznych, tzn. pomieszczeń prowadzonych pod nadzorem personelu medycznego i wolontariuszy, w których osoby uzależnione mogą w higienicznych warunkach m.in. dokonywać iniekcji własnych środków odurzających.

W wielu ustawodawstwach europejskich był to, i jest poważny problem, bowiem działania takie mogą wyczerpywać znamiona czynu zabronionego polegającego na ułatwianiu używania środków odurzających lub substancji psychotropowych.

Zgodnie jednak z treścią art. 46 aktualnie obowiązującej ustawy, ułatwianie używania środków odurzających (w przeciwieństwie do ich udzielania lub nakłaniania do ich używania) karalne jest tylko wówczas, gdy ma miejsce w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. Oznacza to, iż odpowiedzialność karna osób pracujących w takich programach nie wchodzi w rachubę .6


 Bibliografia:
1.C. Cekiera, Psychoprofilaktyka uzależnień oraz terapia i resocjalizacja osób uzależnionych, Lublin 1993, s. 240.
2. J. Cegielski, Narkomanii w zakładach karnych, [w:] Przegląd Więziennictwa Polskiego 1996 r., nr 12-13, s. 152.
3.K. Dubiel, Projekt ustawy o zapobieganiu narkomanii a problemy więziennictwa [w:] Przegląd Więziennictwa Polskiego, Warszawa 1997, Nr 15, s. 89.
4.M. Staniaszek, Narkomania w Polsce A. D. 1990, [w:] Zwalczanie narkomanii w Polsce i na świecie, pod red. J.J.  Wąsika, Wrocław 1993, s. 297.
5. Tamże, s. 34.
6.K. Krajewski, Prawnokarna problematyka nowej ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, Państwo i Prawo 1997, nr1, str. 59.

payperprofits опытоаэ турынорфин термобелье