Czym jest kontrsocjalizacja?

Resocjalizacja, czyli powtórna socjalizacja, to działania ukierunkowane na niwelowanie nieakceptowanych zachowań i ich wadliwych wzorców, które uniemożliwiają odpowiednie i  efektywne funkcjonowanie w społeczeństwie.

Należy mieć świadomość, że wdrażane  formy pracy podejmowane wobec  osób zagrożonych demoralizacją lub wykazujących jej pogłębienie, mogą być orężem w walce z efektami kontrsocjalizacji.
„Kontrsocjalizacja- to  rodzaj wpływu społecznego na jednostkę, który zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia zachowań przestępczych. Odwrotnie niż socjalizacja, wpływ społeczny o charakterze kontrocjalizacyjnym dostarcza jednostce wartości, norm i wzorców zachowań, które negatywnie oddziałują na osobowość jednostki, uprawdopodobniając jej konflikt z prawem.”1

Podobnie jak proces socjalizacji, kontrsocjalizacja znajduje swoją genezę w najbliższym środowisku, czyli rodzinie. Negatywne, czy wręcz dewiacyjne, „matryce” zachowań istniejące w pierwotnym otoczeniu znacznie przyczyniają się do nieodpowiedniego, naruszającego ogólny porządek funkcjonowania. Wśród czynników wewnątrzrodzinnych mogących przyczynić się do wadliwej socjalizacji wymienia się: niewłaściwe metody wychowawcze, nieodpowiedni klimat uczuciowy, nieprawidłowy system uznawanych wartości, przemocowy sposób rozwiązywania problemów i sytuacji konfliktowych;  błędne ukształtowanie ról społecznych, rozpad więzi rodzinnych, niedojrzałość emocjonalną członków rodziny, zaburzenia osobowościowe występujące wśród najbliższych. Ponadto zwraca się także uwagę na słabą kontrolę sfery emocjonalno-popędowej osób kierujących procesem wychowawczym.

 „ Cechą charakterystyczną tej nieprawidłowości są:
1) niewspółmierność reakcji do bodźca,
2) brak konsekwencji w dążeniu do celu,
3) niezdolność oczekiwania na nagrodę,
4) silne dążenie do poszukiwania nowych bodźców.” 2

Istotne jest, że te nieprawidłowe aspekty funkcjonowania występują niezależnie od dyssocjalnych zaburzeń osobowości.

Ponadto elementami wpływającymi na  błędną socjalizację są trudności finansowe i złe warunki materialne panujące w środowisku pierwotnym, co może, choć nie musi, wiązać się z czynnikami zewnętrznymi oddziałującymi na rodzinę tj. zmianami gospodarczymi, ekonomicznymi, a nawet kulturowymi.
Zagrożenia ze strony przytoczonych faktorów rzutują na prawdopodobieństwo niezaspokojenia potrzeb materialnych związanych z poczuciem bezpieczeństwa i stabilizacji, co potencjalnie generuje trudności w niwelowaniu doświadczanych braków i sprzyja inicjacji działań sprzecznych z uznawanym porządkiem.

Rozważając kwestię nieodpowiedniej socjalizacji, prócz wpływów czynników zewnętrznych oraz najbliższego otoczenia, należy zwrócić uwagę na problemy płynące ze środowiska szklonego. Zbyt zawyżone lub nadmiernie zaniżone wymagania wychowawcze i edukacyjne, szykanowanie lub faworyzowanie przez grono nauczycielskie podopiecznych, przemoc fizyczna lub psychiczna w grupie rówieśniczej, niedostateczna kontrola w kształtowaniu postaw wobec wypełniania obowiązku szkolnego, nienależyte przygotowanie uczniów do dalszych etapów edukacyjnych lub też bagatelizowanie przejawów demoralizacji wśród nieletnich, w znacznym stopniu mogą przyczynić się do problemów wychowawczych, wpłynąć  na pojawienie się negatywizmu szkolnego, a nawet podnieść prawdopodobieństwo utrwalania wadliwych mechanizmów postępowania.

Wzrastanie w kontrsocjalizacyjnym klimacie przyczynia się do występowania zachowań dewiacyjnych, dlatego też, w procesie powtórnej socjalizacji niezbędna jest kompleksowa diagnoza obejmująca, powyższe destabilizujące elementy. Ich dokładne określenie ułatwi wdrożenie naprawczych oddziaływań, które mogą zapobiec wykluczeniu jednostki i unormować jej funkcjonowanie w społeczeństwie.


Bibliografia:
1.Kuć M.; „Leksykon kryminologii”;Wydawnictwo C.H. Beck; Warszawa 2015; str.57
2.Kuć M.; „Leksykon kryminologii”;Wydawnictwo C.H. Beck; Warszawa 2015; str.58топ 10 планшетов 2018Piano косметика интернет магазинпалитра грандекс