Edukacja i uspołecznienie dzieci upośledzonych umysłowo.

Osobą niepełnosprawną jest „osoba, której obniżona sprawność funkcjonalna (sensoryczna, fizyczna i/lub psychiczna) trwale lub okresowo utrudnia, ogranicza lub uniemożliwia życie codzienne, naukę, pracę, oraz pełnienie ról właściwych dla płci i wieku, zgodnie z normami prawnymi i zwyczajowymi”( Dykcik W.)  dlatego też wszystkich niepełnosprawnych, niezależnie od wieku, trzeba objąć oddziaływaniem rehabilitacyjno – rewalidacyjnym celem  właściwej pomocy.

Specyfika oddziaływań rehabilitacyjnych zdeterminowana jest wiekiem osoby niepełnosprawnej, rodzajem i stopniem jej niepełnosprawności. Zakres oddziaływań rehabilitacyjno – rewalidacyjnych winien obejmować trzy zakresy:

  • Sferę psychiczną(psychoterapia)
  • Sferę fizyczną(rehabilitacja fizyczna)
  • Sferę społeczną(socjalizacja lub resocjalizacja)

Oddziaływania te stają się wówczas skuteczne gdy podejmowane są w sposób łączny z ujednoliconymi celami oddziaływań i towarzyszy im odpowiednie wsparcie środowiska społecznego. Płaszczyzny oddziaływań rewalidacyjnych i rehabilitacyjnych to dom rodzinny, przedszkole i szkoła.
W środowisku rodzinnym podstawą jakiejkolwiek rehabilitacji osoby niepełnosprawnej umysłowo jest zaakceptowanie jej wraz ze wszystkimi ograniczeniami bez przekreślania  możliwości jej rehabilitacji. Rodzinna winna stale podnosić swoją świadomość w zakresie równoległego zaspokajania potrzeb biologicznych, społecznych i psychicznych tej osoby. Bardzo istotnym jest, na płaszczyźnie życia rodzinnego zapewnianie osobie z dysfunkcją umysłową  właściwego klimatu psychicznego, dobrego kontaktu z ludźmi z otoczenia społecznego oraz zaktywizowania jednostki do rozwijania własnego potencjału zgodnie z predyspozycjami i możliwościami. Środowisko rodzinne będąc najbliższym otoczeniem dziecka upośledzonego jest w stanie najpełniej zapewnić mu samoakceptację oraz zrozumienie niepełnosprawności. Ma to miejsce poprzez włączanie dziecka w nurt życia rodzinnego przydzielając mu zadania odpowiednie do jego możliwości dając poczucie odpowiedzialności za ich wykonanie oraz sprawstwa.
Poczucie własnej wartości, sprawstwa motywuje osobę upośledzona do pokonywania własnych ograniczeń, podejmowania kolejnych działań w środowisku osób pełnosprawnych bez poczucia alienacji i upokarzającej odmienności.

Pierwszy stopień uspołeczniania i edukacji osoby poza środowiskiem rodzinnym stanowi przedszkole.

Jest to płaszczyzna opiekuńczo – wychowawcza rozszerzająca poza obszar rodziny, celowo zorganizowany proces rehabilitacji osoby niepełnosprawnej. Jego głównym zadaniem jest wdrożenie do nauki szkolnej oraz zapewnienie środowiskowego wychowania. Przedszkole ma zatem bardzo ważną rolę do spełnienia w zakresie wychowania umysłowego, fizycznego, społecznego oraz emocjonalnego. Realizacja tych funkcji odbywa się w świadomie i celowo zorganizowanym procesie oddziaływań opiekuńczych, wychowawczych, edukacyjnych oraz leczniczo – usprawniających. Prawidłowo opracowany zestaw oddziaływań w tych sferach pozwala w ramach przedszkola przygotować dzieci do prawidłowego funkcjonowania społecznego, zaspokajając podstawowe potrzeby rozwoju dziecka niepełnosprawnego.
W momencie rozpoczęcia procesu socjalizacyjnego i edukacyjnego w przedszkolu dziecko niepełnosprawne staje przed możliwością rozwijania umiejętności kontaktowania się z szerszym otoczeniem, nadawania swoim działaniom cech celowości oraz umiejętności dostosowania się do życia w grupie, czego w pełni nie mogła zapewnić dziecku sama rodzina. Zatem proces rehabilitacyjno – rewalidacyjny w przedszkolu gwarantuje pełniejsze zaspokajanie potrzeb rozwojowych dziecka, rozwijając te jego funkcje oraz umiejętności, które nie były możliwe w rodzinie. Przedszkole stanowi zatem komplementarna wraz z rodziną instytucję oddziaływań rewalidacyjnych i rehabilitacyjnych na dziecko niepełnosprawne.

Odpowiednio zorganizowana praca dydaktyczno – wychowawcza pozwala zaktywizować procesy poznawcze dziecka oraz pobudzić je do ciekawości świata zewnętrznego i potrzeby usprawniania swej motoryki, poznania zmysłowego. Tu również istnieje możliwość poddania dziecka zajęciom z zakresu gimnastyki korekcyjnej czy logopedii. W przedszkolu następuje również wdrażanie dziecka do realizacji zadań wynikających z danej sytuacji społecznej: wyrabianie nawyków i umiejętności samoobsługowych, korzystanie za sprzętów, nawiązywanie kontaktów z innymi ludźmi. Równie istotnym jest integrowanie dzieci niepełnosprawnych z ludźmi pełnosprawnymi: zarówno poprzez otwarcie przedszkoli na kontakty społeczne oraz poprzez tworzeniu grup integracyjnych w przedszkolu.

Kolejna płaszczyzna realizująca program rehabilitacji i pomocy dziecku niepełnosprawnemu umysłowo powinna być szkoła. 

Szkoła jest placówka podejmującą kompleksowo oddziaływania wpływającego na rozwój osoby upośledzonej umysłowo. Szkoła ma zatem istotną rolę do odegrania w procesie ogólnorozwojowym dziecka niepełnosprawnego intelektualnie ze względu na rehabilitacyjny charakter kształcenia specjalnego.
Jednym z głównych celów szkoły w procesie rehabilitacji jest usprawnianie niezaburzonych funkcji psychicznych i kompensowanie braków dla zapewnienia osobie niepełnosprawnej jak najlepszego rozwoju intelektualnego. Ponadto w kwestii rozwoju fizycznego istotnym jest doprowadzenie dziecka do optymalnego poziomu funkcjonowania fizycznego poprzez korygowanie i usprawnianie dysfunkcji.
W zakresie socjalizacji jednostki szkoła pełni rolę w zakresie wspomagania w adaptacji społecznej, rozwijania prawidłowych kontaktów interpersonalnych oraz przygotowania do przyszłego życia zawodowego.

 

pedrollo fhfcrhenrf cfqnfкакой ноутбук купить 2018