Hazard, kleptomania, trichotilomania czyli o zaburzeniach kontroli impulsów.

Stopień w jakim każdy z nas potrafi kontrolować impulsy względem łamania przyjętych zasad społecznych ma zawsze duże znaczenie w ocenie rozwoju emocjonalnego. Dzieciom często trudno jest kontrolować swoje zachowanie i uważa się to za normalne, ale oczekuje się również osiągania wzrastającego panowania nad impulsami wraz z postępem uspołecznienia jednostki. Nieumiejętna kontrola impulsów jest znamienna dla wielu różnych zaburzeń, takich jak: alkoholizm, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, ekshibicjonizm, piromania.

Zaznacza się przy tym, że kategoria zaburzeń kontroli impulsów może być bardzo obszerna. Skutkiem tego, zaburzenia, w których brak kontroli impulsu jest tylko jednym z komponentów, są klasyfikowane zgodnie z innymi symptomami (np. zaburzenia jedzenia, nadużywanie substancji psychoaktywnych).

Niemniej jednak istnieje kilka zaburzeń, w których słaba kontrola impulsów jest cechą najważniejszą. Wśród nich wymienia się: patologiczny (kompulsyjny) hazard, piromania, kleptomania i trichotilomania. Wspólną cechą wyżej wymienionych jest doświadczanie nieodpartego impulsu, któremu towarzyszy wciąż narastające napięcie. Gdy osoba podda się impulsowi odczuwa ulgę, nagrodę, która może stać się tak intensywnym przeżyciem, że nazywa się ją stanem przyjemnym lub wręcz euforycznym (Meyer, 2003, s. 268).

 

Patologiczny (kompulsyjny) hazard – (ICD-10: F63.0) W literaturze przedmiotu wyróżnia się formy następujących po sobie etapów przeżywanych przez większość kompulsywnych hazardzistów. Wśród nich wymienia się (1) fazę wygrywania (hazard uprawiany jest okazjonalne; podczas wygrywania następuje wzmożone podekscytowanie; zwiększona zdolność zapominania i ignorowania przegranych; fantazjowanie na temat „wielkiej wygranej”), (2) fazę przegrywania (wzmaga się fantazjowanie; zwiększa się ilość czasu poświęconego hazardowi jak i wysokość przegranych; problemy w pracy i życiu prywatnym; powstają długi), (3) faza desperacji (problemy finansowe, zawodowe i osobiste;  wzmocnieniu ulegają stany depresji, lęku i/lub nadużywania różnego rodzaju substancji; uzależnienie od hazardu jest oczywiste i kontrolujące resztę sfer życia).

Piromania (ICD-10: F63.1) Oznacza chorobliwą żądzę podpalania lub zabaw z ogniem. Z reguły powstaje na podłożu organicznych zmian mózgu, w zespole objawów charakteropatii lub otępienia czy niedorozwoju umysłowego.

Patologiczne kradzieże (kleptomania)(ICD-10: F63.2) Oznacza zaburzenie psychiczne, objawiające się poprzez trudną lub niemożliwą do powstrzymywania potrzebę kradzieży. Kradzieże nie są dokonywane z potrzeby posiadania określonego przedmiotu bądź chęci zysku. Tuż po jej dokonaniu równie dobrze przedmioty mogą zostać wyrzucone bądź oddane komuś innemu albo zbierane.

Trichotilomania ((ICD-10: F63.3)Oznacza niemożność powstrzymania się od wyrywania włosów. Czynność wyrywania włosów poprzedzana jest jak w każdym zaburzeniu wiążącym się z kontrolą impulsów, wzrastającym napięciem, a po jej zakończeniu następuje uczucie ulgi lub zadowolenia. Niekiedy przymusowi wyrywania włosów towarzyszy trichofagia, czyli przymus ich zjadania. Podkreśla się, że nie diagnozuje się trichotillomanii, jeśli wyrywanie włosów wiąże się z formami zapalnymi skóry czy też jest wynikiem urojeń i omamów. Na trichotillomanię cierpią dzieci oraz dorośli. Prawie w każdym przypadku osoba ukrywa swój problem, a zmiany na ciele stara się ukryć, nie przyznając się przed otoczeniem do swojego problemu.

 


Bibliografia:

Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10.

Meyer, R. (2003). Psychopatologia. Jeden przypadek – wiele teorii. Gdańsk: GWP.

Seligman, M. E.P., Walker, E. F., Rosenhan, D. L. (2003). Psychopatologia. Poznań: Zyska i S-ka.

the crisis of male fertilityпроверка индексациисамые лучшие модели ноутбуков Xiaomi