Młodzież a środki psychoaktywne.

Adolescencja jest silnie związana z wkraczaniem w obszar nowych doświadczeń i przeżyć (Niewiadomska, 2001, s. 211). Młodzi ludzie są wszystkiego ciekawi. Dojrzewanie i eksperymentowanie są ściśle ze sobą powiązane.

Nastolatki sięgają po środki toksyczne, dlatego że ich zażywanie jest atrakcyjne. Pod wpływem środków odurzających młodzi ludzie uwalniają się od zahamowań, są bardziej rozmowni, zabawni, zrelaksowani (Maxwell, 1999, s. 50). Wielu badaczy zjawiska uzależnień podkreśla, że młodzież dostrzega pozytywne skutki wynikające z zażywania środków psychoaktywnych.
Badania ankietowe przeprowadzone wśród młodzieży na przestrzeni lat ujawniły, iż większość respondentów podawała, że sięganie po nikotynę pozwoliło im rozładować napięcie, odprężyć się, zapewniło szacunek i aprobatę wśród rówieśników. Doświadczane odczucia zachęcały badanych uczniów do ponownego sięgania po tę używkę (Gołembowska, 2007, s. 99).
W przypadku picia alkoholu, badania dowodzą, iż młodzież również dostrzegała pozytywne skutki wynikające z sięgania po owy środek psychoaktywny. Większość respondentów twierdziła, że alkohol pozwolił im uzyskać aprobatę i szacunek wśród kolegów i koleżanek, dał możliwość relaksu. Niektórzy respondenci przyznali, że picie alkoholu przyniosło uczucie odprężenia, było sposobem rozładowania stresu. Dodatkowo w przypadku kontaktów z narkotykami, badana młodzież często dostrzegała pozytywne skutki związane z poczuciem odprężenia, relaksu, możliwość rozładowania napięcia. Poza tym dla niektórych badanych, narkotyk był gwarancją dobrego humoru i uzyskaniem wysokiej pozycji w grupie rówieśniczej używkę (Gołembowska, 2007, s. 100).

Przyjmuje się, że nastolatek jest osobą „tajemniczą” a jego zachowania są trudne do przewidzenia, jest aktywny na granicy ryzyka, wierzy, że będzie żyć wiecznie i nic mu nie grozi.

Mimo, że szkodliwe dla zdrowia następstwa nikotynizmu, alkoholizmu i narkomanii są znane młodym ludziom, niestety są powszechnie przez nich lekceważone. Badacze zjawiska podkreślają, że dość duża część młodzieży zna negatywne skutki wynikające z sięgania po środki toksyczne. Jest też świadoma zagrożeń, jakie niesie ich stosowanie, lecz mimo to nadal pali papierosy, pije alkohol czy zażywa narkotyki (Niewiadomska, 2001, s. 210).

Pierwszy kontakt ze środkami psychoaktywnymi nigdy nie zapowiada katastrofy. Przeciwnie, narkotyk początkowo spełnia pokładane w nim nadzieje. Alkohol przynosi ulgę a papieros pomaga się skupić. Amfetamina lub kokaina sprawiają, że całą noc można pracować, nie odczuwając zmęczenia. Ale już nawet ta pierwsza próba kontaktu pozostawia ślad w układzie nerwowym (Przewłocki, 2007, s. 47).
W skutkach wynikających z palenia papierosów badana młodzież z Inowrocławia podawała, że negatywną konsekwencją był nieświeży oddech i kaszel. Znaczna część młodzieży stwierdziła, że palenie papierosów powodowało u nich zawroty głowy, kaszel, mdłości, wymioty czy duszności. W przypadku kontaktu z alkoholem respondenci także wskazywali na bóle głowy, zatracenie poczucia rzeczywistości, złe samopoczucie (Gołembowska, 2007, s. 101-102).
Skutki zażywania środków psychoaktywnych należy podzielić na te idące za jednorazowym przyjęciem pewnego środka, jak i systematycznym jego przyjmowaniem. W konsekwencji jednak, zażywanie psychostymulantów poprzez skrajne wyniszczenie organizmu, pogłębiającą się degenerację psychiczną i społeczną, może doprowadzić również do śmierci.

Według Stapińskiego najgroźniejsze dla życia jest: „realne niebezpieczeństwo zakażenia się wirusem HIV wskutek używania niesterylnych igieł i strzykawek” (Górski, 1993, s. 414). Wstrzykiwanie narkotyków wywołuje ponadto zapalne zmiany skóry, zakrzepowe zapalenie żył oraz różne choroby zakaźne, zwłaszcza wątroby i nerek. Obserwuje się również postępujące chudnięcie, znaczny spadek siły fizycznej, zanik żył powierzchniowych, dolegliwości bólowe, wypadanie włosów i zębów, bladość oraz wysuszenie skóry. Pojawiają się również zaburzenia równowagi, snu, świadomości (Chmielewska, Baran-Furga, 2006, s. 11).
Rezultaty badań przeprowadzonych w 2000 roku na uczniach pierwszych klas Zespołu Szkół im. Bolesława Krzywoustego oraz Zespołu Szkół Zawodowych im. Noblistów Polskich w Choszcznie podają również wyniki o skutkach odurzania się młodzieży. Mowa tu jednak o skutkach tuż po sięgnięciu po środek psychoaktywny.

Wśród uczniów odurzający się: 19,2% nie odczuwało żadnych skutków, natomiast 33,8% po zażyciu środków uzależniających doświadczyła przyjemnego uczucia falowania oraz zanikania strachu (25,4% badanych). Pozostałych 17,5% odczuwało negatywne konsekwencje odurzania się, takie jak: nudności i ból głowy, poczucie zagubienia, lęki i koszmary nocne (Matuszczak, 2008, s. 59).

Działanie odpowiednich środków psychoaktywnych wzmacnia na jakiś czas samopoczucie jednostki, lecz następnie doprowadza do stanu apatii, którą usuwa kolejna, coraz większa dawka środka toksycznego. Narkomania prowadzi także do nieodwracalnych zmian w systemie nerwowym, powodując zaburzenia charakterologiczne. W konsekwencji można powiedzieć, iż osoba zażywająca środki psychoaktywne zostaje pozbawiona hamulców moralnych. Pojawiają się bezwstydne zachowania, zanikają zainteresowania, dążenia i aspiracje życiowe (Okoń, 2001, s. 252).
Reasumując należy podkreślić, że nawet niewielka ilości środków psychoaktywnych, zaburza procesy rozwojowe wśród osób je zażywających. Dotyczy to nie tylko rozwoju biologicznego, ale także emocjonalnego, intelektualnego, duchowego. Oprócz skutków psychofizycznych, sięganie po środki psychoaktywne w wieku dorastania powoduje negatywne konsekwencje społeczne, zaburza więzi z innymi ludźmi (Łakomski, 2006, s. 35).


Bibliografia:
Chmielewska, K., H. Baran-Furga, H. (2006). Zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania spowodowane przyjmowaniem substancji psychoaktywnych, Warszawa: Stowarzyszenie Profesjonalistów Psychoterapii i Psychoedukacji „Wspólna”.
Gołembowska, M. (2007). Sięganie po środki toksyczne przez młodzież. [W:] T. Sołtysiak, M. Kowalczyk-Jamnicka (red.), Zjawiska patologiczne wśród młodzieży i możliwości przeciwdziałań, Bydgoszcz: Wydawnictwo Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego.
Górski, S. (1993). Narkomania wśród młodzieży. [W:] W. Pomykało (red.), Encyklopedia pedagogiczna, Warszawa: Wydawnictwo Fundacja Innowacja.
Łakomski, M. (2006). Pomóż uzależnionym! Integralny program profilaktyczny w szkole. Kraków: Oficyna Wydawnicza Impuls.
Matuszczak, M. (2008). Używki kradną wolność. Edukacja i Dialog, nr 8.
Maxwell, R. (1999). Dzieci, alkohol i narkotyki. Przewodnik dla rodziców. Gdańsk: GWP.
Niewiadomska, I. (2001). Nie palę! Rola szkoły w kształtowaniu postawy młodzieży wobec palenia tytoniu. [W:] C. Cekiera, W. Zatoński (red.), Palenie tytoniu: wolność czy zniewolenie?. Lublin: Towarzystwo Naukowe KUL.
Okoń, W. (2001). Nowy słownik pedagogiczny. Warszawa: Wydawnictwo Żak.
Przewłocki, R. (2007). Mózg na haju. Charaktery, nr 3.
топкарго разводкартинка лососимормышки купить