O przemocy w szkole czyli czym jest bullying.

Rezultaty badań cytowane w pracy pod redakcją  I.Pospiszyl 1 wskazują, że w szkołach dominuje przemoc psychiczna nad innymi formami występującej przemocy m.in. fizycznej, strukturalnej, seksualnej.

Dla określenie powtarzających się aktów fizycznego lub psychicznego znęcania nad słabszymi uczniami w szkole pojawił się w literaturze termin bullying (tyranizowanie, dokuczanie, dręczenie). Badania pokazują2, że około 5% dzieci co roku doświadcza w szkole groźnego zjawiska bullyingu. Cechy tego zjawiska są związane są z fizycznym, werbalnym lub psychologicznym atakiem na osobę.

Do fizycznego ataku zaliczamy:

  • popychanie
  • kopanie
  • uderzanie
  • naruszenie własności.

Do przemocy werbalnej natomiast możemy zaliczyć:

  • wyzywanie ( jeśli w klasie ktoś mówi do innych „głupi”)
  • wyśmiewanie się ( z powodu ubioru okularów, figury…)
  • ciągłe krytykowanie (gdy dziecku wypomina się, że wszystko źle robi, a nie chwali się kiedy zrobi coś dobrze)
  • mówienie nieprawdy za plecami,  czyli rozpuszczanie plotek (gdy ktoś w klasie oczernia innego ucznia, żeby zniechęcić do niego grupę, a zarazem wzbudzić sensacje wokół siebie,
  • celowe wprowadzanie w błąd i okłamywanie (specjalne okłamywanie innych dzieci by potem móc się z nich śmiać),
  • wydawanie poleceń i żądanie usług za swoją rzecz (gdy ktoś w klasie próbuje wykorzystać inne dzieci),
  • oraz bardzo trudne do zniesienia izolowanie prze grupę. (izolowanie polega na tym, że grupa odsuwa dziecko, nie chce przyjąć go do siebie.

O bullyingu mówimy również gdy :

  • dręczyciel narzuca wszystkim zasadę, że z tym dzieckiem nikomu nie wolno się bawić ani rozmawiać 3,
  • dostrzegalna jest dysproporcja siły między sprawcą a ofiarą.
  • dochodzi powtarzalność ataków agresji.
  • istnieje zamiar wywołania strachu lub chęć skrzywdzenia kogoś.
  • a zachowanie tego typu sprawiają sprawcy wyraźną przyjemność  4.

Wśród form bullyingu wymienić można : oczernianie, odrzucenie, zastraszanie dokonywane w szatni w toalecie, przed budynkiem szkoły. Dręczeni uczniowie mają niewielu przyjaciół, nie są lubiani w swojej klasie i  w szkole. Rzadko opuszczają lekcję, dużo czytają. Dręczycielami są zarówno chłopcy jak i dziewczęta, którzy uważają, że dręczenie jest zabawne.
Nie wolno zapominać o dręczeniu psychicznym. Jest ono równie bolesne, niszczące i krzywdzące dla dzieci, co dręczenie fizyczne. Nie jest krzywdzicielem ktoś, kto raz w złości brzydko potraktował inne dziecko. Krzywdzicielem jest ktoś, komu zastraszanie sprawia przyjemność i się opłaca (zdobywa pozycje przywódcy, inni się go boją, i choć myślą inaczej, podporządkowują się mu). Dręczyciel chce, żeby inni go słuchali i podlizywali się mu. On myśli, że kiedy dzieci się tak zachowują, to znaczy, że go lubią i szanują.


Bibliografia:
1.I. Pośpiszył, „Przemoc w instytucjach opiekuńczo-wychowawczych”, Warszawa. Instytut Badań Edukacyjnych w Warszawie, 1997.
2. J. Kołodziejczyk, „Jak przemóc szkolną przemoc”, „Psychologia w szkole” 2005, nr 2 s.53.
3. E.Zaburzycka, „Dręczyciel w klasie”, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2008r. ,s. 14
4. I. Pufal-Struzik, „Agresja i przemoc w szkole”, Wydawnictwo Pedagogiczne, Kielce 2007r. s. 12

russian delicaciesdverип сорокин илья юрьевич

Tags: