Samobójca, czyli kto i kiedy odbiera sobie życie.

Akt odebrania sobie życia ujmowany jest jako dobrowolna decyzja o przerwaniu i zakończeniu własnego istnienia. Jak podają statystyki rocznie w skutek samobójstw umiera koło miliona osób, codzienne 15000 ludzi podejmuje próby samounicestwienia, a co 40 sekund jeden z nich skutecznie ją realizuje. Kim są ludzie, którym ciąży ziemski byt? Kiedy i z jakich powodów drastycznie rozstrzygają o własnym losie?

W skali świata najwyższy współczynnik dokonanych zamachów samobójczych odnotowuje się w Europie, Azji i Australii. Według informacji WHO ( World Health Organization) oraz danych policyjnych wśród samobójców zdecydowaną większość stanowi płeć męska. Żonaci, kawalerowie, wdowcy, niezależnie od stanu cywilnego, to panowie radykalnie i gwałtownie kończą swoją wędrówkę po ziemskim padole, a panie z kolei dużo częściej podejmują próby ukierunkowane na odebranie sobie życia.
Istotnym elementem uwzględnianym w rozważaniach nad autozamachami jest „rodzinna przeszłość”, czyli zamachy samobójcze dokonane w najbliższym otoczeniu. Samobójcza śmierć członka rodziny, bliskiej osoby razi jak piorun : ogłusza, zatrzymuje w bezruchu, powala, sprawia niewyobrażalne cierpienie i bezpowrotnie zmienia życie. Dlatego też podkreśla się i zwraca uwagę na ryzyko podejmowania zachowań suicydalnych przez osoby „porażone samobójstwem”, które dużo częściej dokonują prób i działań związanych z samounicestwieniem.

Z licznych analiz zachowań suicydalnych, w tym dokonanych samobójstw, duże znaczenie przypisuje się kwestii wieku.

Uznaje się, że wolne od ekstremalnych działań autodestrukcyjnych są dzieci. Niestety okres dorastania wpływa na wzrost smutnych statystyk i może być związany z kryzysem adolescencyjnym. Wiek 14-15 lat (etap wczesnej adolescencji) to czas odkrywania, poznawania, definiowania siebie. Liczne zmiany w sferze fizycznej oraz psychicznej, pojawiające się rozterki, rozczarowania, zawody mogą prowadzić do podjęcia gwałtownej decyzji o zakończeniu egzystencji. Ze wzmożonym wzrostem zachowań samobójczych związane są również późniejsze etapy życia i „przypisane im” kryzysy: kryzys wieku średniego, (wzrost pozycji zawodowej, społecznej zestawiony z oznakami utraty młodości i wigoru – przypadający na około 40 rok życia), kryzys wieku starzenia się ( związany z zaprzestaniem pracy zawodowej, odejściem bliskich, oznakami pogorszenia się stanu zdrowia – przypadający na około 65 rok życia). Jednak najwyższy współczynnik samounicestwień obserwowany jest wśród osób zaawansowanych wiekiem (powyżej 75 roku życia) i przeprowadzanym przez nich „bilansem życia”.

Przyglądając się charakterystyce osób decydujących się na samounicestwienie zwraca się również uwagę na poziom kwalifikacji oraz pozycję społeczną.

Z istniejących danych wynika, że liczba samobójstw jest wyższa wśród osób o wykształceniu zawodowym i niższym, a także wśród osób bezrobotnych i pracujących fizycznych. Podejmowane, drastyczne działania mogą być związane z brakiem odpowiednich kompetencji umożliwiających satysfakcjonujące funkcjonowanie w zastanych realiach społeczno-ekonomicznych.
Dokonując analizy czynników mogących determinować zachowania suicydalne dużą rolę przypisuje się również warunkom meteorologicznym, tzw. szkodliwym działaniom pogodowym. Mogło by się wydawać, że wzrost liczby dokonanych samobójstw nastąpi w czasie zimowym, w okresie świątecznym, tak często kojarzonym z radosnym czasem spędzanym w rodzinnym gronie. Jednak samobójcza śmierć woli wyższą temperaturę. Z przeglądu badań wynika, że największa liczba samobójczych zgonów przypada na okres wiosenny, letni, a także jesienny.
Płeć, wiek, wykształcenie, statut społeczny, historia rodziny, pogoda mogą być elementami wpływającymi na urzeczywistnienie i realizację samobójczych planów, należy jednak podkreślić, iż proces decyzyjny związany z autozamechem jest wieloskładnikowy, złożony i dynamiczny.


Bibliografia:
1. Hołyst B.; Kryminologia; Wydanie IX rozszerzone; Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warzawa 2007
2. Hołyst B.; Wiktymologia; Wydanie III zmienione i poszerzone; Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis ;Warzawa 2006;
3. Młodożeniec A., Brodniak W.A.; Polewka A.; Bembenek A., Sezonowość samobójstw w Polsce. Analiza danych Głównego Urzędu Statystycznego z lat 1999–2003, Psychiatria Polska, 2010, tom XLIV, numer 1 , strony 61–69

что такое планшет трансформерспа отель карпатыкак правильно нарисовать стрелки