Stop przemocy w szkole.

Duże znaczenie mają zachowania i zwyczaje nauczycieli. Ich postawa może się przyczynić do rozładowania napięcia i konfliktów, oraz pomagać w ograniczeniu stosowania przemocy przez uczniów. Nauczyciele robią zazwyczaj zbyt mało, by wyeliminować z życia szkoły przemoc psychiczną, nie widzą, lub nie chcą widzieć, co się wokół nich dzieje. 

Rodzice natomiast nie mają często pojęcia  na co narażone jest ich dziecko w szkole. Dzieci idą do szkoły z uczuciem lęku i zagrożenia. Nauczyciel, którzy lekceważą zjawisko przemocy, powinni pamiętać, że dziecko w szkole ma prawo do bezpieczeństwa, do funkcjonowania bez upokorzeń i ciągłej represji ze strony otoczenia.
Nauczyciele należą do tzw. zawodów społecznych, w których bliski kontakt interpersonalny, proces zaangażowania i wymiany emocjonalnej odgrywają istotną rolę. Zadania nauczyciela nie mogą ograniczać się tylko do przekazywania wiedzy i sprawdzania umiejętności uczniów. Efekty jego pracy są uzależnione nie tylko od jego wiedzy rzeczowej, ale także od stosunków łączących go z uczniami i postawy wobec grupy społecznej, jaką jest klasa 1.

Jednak w praktyce szkolnej spotykamy się niejednokrotnie z odwrotnym zjawiskiem. Zamiast postaw wspomagających rozwój ucznia, nauczyciele przejawiają przedmiotowe traktowanie wobec wychowanka, które ten rozwój mogą zaburzyć.

Cynizm, upokarzanie, etykietowanie, (na przykład nazywanie ucznia durniem) to zachowanie, które można zaklasyfikować do kategorii przemocy opartej na wrogości.

Taka przemoc obejmuje nie tylko akty fizycznego ataku, ale także zranienia psychologicznego: dumy, samooceny, poczucia godności. Tego typu przemoc może być specyficzną formą obrony oraz odpowiedzią na napięcia jakich doświadczają nauczyciele w swojej pracy i jednocześnie może być objawem głębszego problemu, który określany jest jako syndrom wypalenia zawodowego. Koszty tego problemu ponosi zarówno uczeń, jak i sam nauczyciel.

Czasem nauczyciele są bezradni wobec zachowań uczniów. Wyrazem owej bezradności są popełniane przez nich błędy wychowawcze.  Wychowawca popełnia najczęściej błędy nieświadomie. Przyczyna popełniania błędów wychowawczych przez nauczycieli są często trudne warunki pracy w szkole. Nauczyciel w swojej działalności dydaktycznej i wychowawczej podlega różnego rodzaju naciskom ze strony władz oświatowych, rodziców, uczniów. Problemy wychowawcze, które sprawia młodzież są trudne to pokonania, dlatego realizacji roli zawodowej często towarzyszy lęk. Ze swoimi obawami, nauczyciel często zostaje sam, ponadto bywa postrzegany jako ten, który nie rozumie ucznia, szkodzi mu i prześladuje 2.

Najczęściej popełniane błędy przez nauczycieli to:

  • nieumiejętności nawiązania kontaktów z rodzicami,
  • nieprzestrzeganie zasady obiektywizmu i bezstronności w ocenianiu uczniów,
  • nieuwzględnienia zasad indywidualizacji w procesie nauczania i wychowania,
  • niedocenianie znaczenia dokładnej znajomości ucznia oraz jego podstawowego środowiska życia – rodziny,
  • brak konsekwencji w stawianych dzieciom i młodzieży zadaniach i egzekwowaniu ich spełnienia,
  • brak poszanowania godności osobistej ucznia nietaktowne i brutalne traktowanie go,
  • stwarzanie sytuacji uprzywilejowania ucznia ze względu na pozycję społeczną rodziców,
  • obciążanie ucznia odpowiedzialnością za niewłaściwe zachowanie się rodziców wobec nauczyciela lub niski poziom kultury moralnej rodziny 3.

    Ważnym elementem radzenia sobie z problemem przemocy w szkole jest motywacja nauczycieli do zmiany sytuacji. Do istotnych elementów zaradczych eliminowanie tego zjawiska wśród młodego pokolenia jest:

  • rozmawianie o problemie z uczniami na lekcjach wychowawczych, ustalać wspólnie przyczyny przemocy, uczyć tego, jak radzić sobie ze złością,
  • zacieśnienie współpracy szkoły policji poprzez zwiększenie ilości prelekcji dla uczniów, mające na celu uświadomienie im zagrożeń i sankcji karnych,
  • wyznaczanie nauczycieli (pedagogów szkolnych), którzy prowadzą rejestr aktów przemocy w szkole i będą odpowiednio na nie reagowali i interweniowali,
  • zorganizowanie spotkań rodziców ofiar i prześladowców, by nazwać problem i pomyśleć o jego rozwiązaniu,
  • próbować zmniejszyć problem przemocy w szkole poprzez aranżowanie sytuacji pozwalających wyładować energię: mecze, zawody sportowe 4.

Według Krystyny – Kmiecik – Baran systemy radzenia sobie z przemocą w szkole powinny koncentrować się przede wszystkim na następujących sprawach:

1. Identyfikacja, obejmuje zarówno uczniów stosujących przemoc, jak i uczniów podatnych (zagrożonych) na przemoc w szkole. Identyfikację taką powinni potrafić przeprowadzić wszyscy pracownicy szkoły. Dalsza interwencja powinna być prowadzona przez wykwalifikowane i uprawnione do tego osoby.

2. Diagnoza powinna zostać opracowana przez zespół ekspertów, ma ona za zadanie określenie, jakie działania podjąć w celu zmniejszenia lub wyeliminowania zjawiska przemocy.

3. Pokierowanie i rozwiązanie sytuacji dotyczy uruchomienia najbardziej odpowiednich systemów postępowania, które zminimalizują zjawisko przemocy. Wśród takich działań można wymienić:

  • działania wspierające ofiarę,
  • konsultacje ze specjalistami,
  • działania mające na celu wspieranie rodziny ofiary i sprawcy przemocy,
  • opracowanie planu kontaktów rodziców ze szkołą, służbami pozaszkolnymi,
  • spotkanie informacyjne z uczniami i nauczycielami.5

 Wsparcie i kontrola obejmuje takie działania jak:

  • grupy wsparcia,
  • indywidualne poradnictwo,
  • terapia grupowa,
  • programy doradcze lub pomocy koleżeńskiej,
  • program wsparcia w szkole i poza nią.6

Każda szkoła powinna znaleźć swój pomysł na pokonanie tego problemu. Nauczyciele jak i również rodzice muszą dzieciom wyjaśniać na czym polega dręczenie i pokazywać, że takie zachowania absolutnie nie będą tolerowane. Dorośli powinni przerywać nawet drobne sytuacje nasycone gnębieniem. Nauczyciele powinni oddzielić dręczyciela od dzieci na ich oczach. Dzieci muszą wiedzieć, że dorośli są w stanie powstrzymać gnębiciela i zapewnić im bezpieczeństwo.
Nauczyciele powinni wyjaśnić dręczycielowi jaki skutek przynosi jego działanie. Pokazać, że niszczy dobra atmosferę w szkole, obniża jakość życia uczniów, którzy zamiast lubić chodzenie do szkoły, zamiast cieszyć się nauką, towarzystwem i zabawą, boją się i męczą. Pokazać dzieciom ile złego przynosi ukrywanie działań dręczyciela, a ile dobrego przerywanie zmowy milczenia. Takie programy mogłyby być wprowadzane już od pierwszych klas szkoły podstawowej na specjalnie przygotowanej godzinie lekcyjnej.

 


Bibliografia:
1. Z. Zaborowski, „Psychospołeczne problemy pracy nauczyciela”, Warszawa, WSiP, 1986r.

2. R. Kwiecińska, R.J. Szymański (red.), „Młodzież, a dorośli”, Kraków, Wydawnictwo Akademii Pedagogicznej, 2001r.
3. H. Izdebska, „Nasze dzieci i my, Warszawa, Wiedza Powszechna, 1970 r.
4. J. Krot, „Przemoc w szkole”-jej uwarunkowania i zapobieganie, „Opieka-wychowanie-terapia”, nr 2, s.8.
5. K. Kmiecik-Baran, „Młodzież i przemoc”. Mechanizmy socjologiczno-psychologiczne, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, 1999 r. s.43.

231501001ноутбук игровой msi apache proкупить медицинскую карту

We will be happy to hear your thoughts

Leave a reply