Syndrom presuicydalny.Kiedy człowiek realizuje samobójcze plany?

Realizacja decyzji o odebraniu sobie życia jest najbardziej brutalnym i radykalny działaniem jakie człowiek może podjąć względem własnego bytu. I choć mogło by się wydawać, że wybór samounicestwienia jest dobrowolnym i świadomym rozliczeniem z własnym losem, to należy wziąć pod uwagę złożoność tego aktu oraz towarzyszących mu procesów.

Długoletnie badania nad zachowaniami suicydalnymi wskazują na istnienie specyficznego profilu emocjonalnego osób chcących odebrać sobie życie.  Austriacki psychiatra i neurolog – E. Ringel uważa, że realizacja planów autodestrukcyjnych następuje w fazie silnego ograniczenia sytuacyjnego i emocjonalnego przy jednoczesnym zaburzeniu funkcji samoregulacji.W swojej koncepcji podkreśla znaczenie stanu psychicznego poprzedzającego samobójstwo, czyli syndromu lub tzw.zawężenia presuicydalnym.

E. Ringel charakteryzuje syndrom presuicydalny jako:
1) Zawężenie sytuacyjne
2) Zawężenie dynamiczne
3) Zawężenie relacji interpersonalnych
4) Zawężenia świata wartości
5) Słabość funkcji samoregulacj; hamowanie agresji
6) Fantazje samobójcze.

Człowiek w zawężeniu sytuacyjnym postrzega swoje położenie jako niezwykle trudne i niemożliwe do rozwiązania. Subiektywne, negatywne przekonania odbierają wiarę we własne możliwości i wzmagaj poczucie beznadziei.

Zniekształcony obraz własnej osoby i świata sprawiają, że jednostka nie jest w stanie dostrzec perspektyw na zmianę  sytuacji, a wszelkie spotykające ją zdarzenia i doświadczenia interpretuje negatywnie. Taki stan rzeczy generuje wzrost mentalnego cierpienia, lęku oraz sprzyja osłabieniu mechanizmów obronnych. W zawężeniu dynamicznym niedoszły samobójca podejmuje impulsywnie i gwałtownie działania, które mają przynieść mu ukojenie, a przede wszystkim uwolnić od wszechobecnego niepokoju.
Funkcjonowanie w subiektywnie trudnej sytuacji, problem z konstruktywnym rozładowaniem napięć  może wpłynąć na powzięcie decyzji o ograniczeniu kontaktów społecznych. Wycofanie się z aktywności towarzyskiej wzmaga poczucie osamotnienia i niezrozumienia, a trwanie w zawężeniu relacji interpersonalnych może doprowadzić do zaniku zdolności pogłębiania i nawiązywania  bliskich związków, a także dewaluacji obecności innych ludzi, jako wartości samej w sobie.

Brak wiary, utrata sensu działania, wyzbycie się ideałów wiążą się z ograniczeniem świata wartości. Nihilistyczne przekonania sprawiają, że to co niegdyś ważne i istotne staje się absurdem, w tym również własne życie.
Lęk przed sobą i światem, osamotnienie, brak znaczenia bytu generują napięcie, frustracje i prowadzą do skierowania agresywnych impulsów na własną osobę. Hamowanie agresji wobec otoczenia i skierowanie jej przeciwko sobie jest decydującą fazą dla syndromu presuicydalnego.
Wyobrażenie i pragnienie bycia martwym, fantazjowanie o śmierci może przyjąć formę natrętnych myśli. Poszukiwanie sposobów i metod skutecznego samounicestwienia jest  alarmujące i może być zapowiedzią realizacji samobójczego planu.

Syndrom presuicydalny definiowany się jako chroniczna i postępująca tendencja do samobójstw. W swojej koncepcji E. Ringle zwrócił uwagę na elementy zagrażające ludzkiej egzystencji jednocześnie wskazując na czynniki zaburzające dobrostan psychiczny. Dlatego też, w diagnozie zachowań suicydalnych należy sprawnie i szybko dokonać rozpoznania emocjonalnego stanu pacjenta (w oparciu o istniejące, zagrażająca czynniki ) celem ratowania jego zdrowia i życia.


Bibliografia:
1. Hołyst B.; Kryminologia; Wydanie IX rozszerzone; Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2007

2. Hołyst B.; Wiktymologia; Wydanie III zmienione i poszerzone; Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis ;Warzawa 2006;
3.Kuć M.; Leksykon Kryminologii. 100 podstawowych pojęć.; Wydawnictwo C.H. Beck; Warszawa 2015;
4.pod redakcją Pużyńskiego S.; Leksykon psychiatrii; Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich; Warszawa 1993

вена античный дуб стекло версачеpayperprofits опытлечение зубов детям